Stanisław Waśkiewicz
lekkoatleta ŁKS Łódź
mistrz i reprezentant Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1947-09-09

Miejsce urodzenia.
Drzewica

Kariera sportowa.
Stanisław Waśkiewicz początkowo trenował sprint i skoki, a zwłaszcza trójskok. Gdy był w trzeciej klasie, został namówiony przez Tadeusza Gorzechowskiego do wydłużenia dystansu. Biegom średnim pozostał wierny do końca kariery. Już po kilku miesiącach treningu wiosną 1966 r. zdobył brązowy medal mistrzostw Polski juniorów w biegach przełajowych w Otwocku.
Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową w Bydgoszczy. Przez dwa lata trenował w Zawiszy z samym Zdzisławem Krzyszkowiakiem, mistrzem olimpijskim z Rzymu w biegu przeszkodowym. W 1969 r. poprawił rekord życiowy o ponad 3 sekundy uzyskując czas 1:46.9 (drugi w Polsce i szósty w Europie). W 1970 r. powrócił do Łodzi, do końca kariery (1974) startował w barwach ŁKS-u.

Był trzykrotnym mistrzem Polski, w biegu na 800 m (1970 i 1972) i w sztafecie 4x400m (1968), wicemistrzem (4×400 m ’69) i brązowym medalistą (800 m ’73). W latach 1969-1973 zawsze plasował się pierwszej piątce w finale mistrzostw Polski na dystansie 800 m. W 1976 r. ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu.

Kariera reprezentacyjna.
Latem 1966 r. zadebiutował w reprezentacji Polski juniorów, zajmując 3. miejsce podczas trójmeczu Włochy – Francja – Polska w Pizie. W 1966 r. podczas I Mistrzostw Europy Juniorów w Odessie sięgnął po srebrny medal w sztafecie 4×400 m (partnerami byli: Waldemar Pyrzyński, Wiesław Stryczek i Jan Balachowski). Zdobył dwa medale halowych mistrzostw Europy, srebrny – w Wiedniu (1970) w sztafecie 2+3+4+5 okrążeń oraz brązowy – w Grenoble (1972) w sztafecie 4×4 okrążenia.

Dwukrotnie brał udział w mistrzostwach Europy, zarówno w Atenach (1969) jak i w Helsinkach (1971) dotarł do półfinału. W 1969 r. wywalczył srebrny medal na Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych w Kijowie, za Jurijem Arzanowem (późniejszym wicemistrzem olimpijskim z Monachium).

W latach 1969-1972 12-krotnie reprezentował barwy Polski w meczach międzypaństwowych, odnosząc dwa zwycięstwa. Choroba serca wykryta na początku 1972 r. uniemożliwiła Mu start w Igrzyskach Olimpijskich w Monachium.

Po zakończeniu kariery wyemigrował za Ocean. Przez 25 lat mieszkał w 40-tysięczym Streamwood na przedmieściach Chicago.

Zamarł 28 września 2012 roku w Streamwood. 


Źródło informacji.
https://www.pzla.pl/

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Kazimierz Maranda
lekkoatleta ŁKS Łódź w latach 1966-1979
mistrz Polski, olimpijczyk

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1947-02-23

Miejsce urodzenia.
Burzenin

Kariera klubowa.
Lekkoatleta – długodystansowiec, specjalizujący się w biegu na 3000 metrów z przeszkodami. Wychowanek trenera Tadeusza Gorzechowskiego. Zawodnik Widzewa (1963-1966) i ŁKS Łódź (1966-1979). 4-krotny mistrz Polski w biegu na 3000 m z przeszkodami (1969, 1971, 1976, 1977), wicemistrz (1975) i 2-krotny brązowy medalista (1973 i 1978). Halowy mistrz (1975) i wicemistrz Polski w biegu na 2000 m. 3-krotny rekordzista kraju na 3000 m z przeszkodami (do 8:23,6 w roku 1972).

Kariera reprezentacyjna.
21-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1969-1978 (21 startów, 5 zwycięstw indywidualnych). Olimpijczyk z Monachium (1972). Brązowy medalista mistrzostw Europy juniorów w biegu na 1500 m z przeszkodami (1966 – 4:11,6) oraz uniwersjady w Rzymie (1975 – 8:29,23). Trzeci zawodnik PE w 1970 – 8:38,0. W rankingu Track and Field News sklasyfikowany w 1970 na 9. i w 1971 r. – na 7. pozycji w biegu przeszkodowym.

Prywatnie.
Ukończył Technikum Mechaniczne w Łodzi (1968) i AWF w Poznaniu (1976), gdzie otrzymał tytuł magistra wf (specjalność sport). Po zakończeniu kariery był nauczycielem i trenerem ds. przygotowania fizycznego. Po zakończeniu kariery sportowej – nauczyciel wf, trener (ŁKS, Tęcza Łódź ), członek zarządu PZLA (od 1992). Działacz w Łódzkim Klubie Olimpijczyka i Towarzystwie Olimpijczyków Polskich oraz sędzia.

Rekordy życiowe:
1000 m – 2:27,4 (10 maja 1970, Warna),
1500 m – 3:44,9 (19 lipca 1975, Bydgoszcz),
3000 m – 7:57,4 (30 maja 1976, Bydgoszcz),
5000 m – 13:49,2 (11 lipca 1978, Warszawa),
10 000 m – 29:47,1 (12 sierpnia 1979, Poznań),
3000 m z przeszkodami – 8:23,4 (28 lipca 1975, Bydgoszcz); 16. wynik w historii polskiej lekkoatletyki,
3000 m (hala) – 8:06,4 (9 marca 1975, Katowice).


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Marian Łąpieś
zapaśnik ŁKS Łódź od 1962 roku
brązowy medalista mistrzostw Polski

Sekcja.
Zapasy

Data urodzenia.
1947-02-01

Miejsce urodzenia.
Wiskiennica

Kariera sportowa.
Wychowanek ŁKS Łódź. W klubie od 1962 roku. Walczył w kategorii wagowej 68-70, 74 kg. Zapaśnik stylu wolnego, sędzia oraz instruktor ŁKS Łódź od 1976 roku. W swojej karierze zawodniczej był brązowym medalistą mistrzostw Polski seniorów w 1964 r, mistrzem Polski Juniorów w latach 1964, 1965, 1966. Sędzia klubowy i okręgowy (1966), związkowy kl. II (1975), kl. I (1977) oraz Międzynarodowy I klasy (1978).

Marian Łąpieś zmarł 10 stycznia 2023 roku w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Łodzi przy ul. Ogrodowej 43.


Źródło informacji.
Mała Encyklopedia Zapaśnictwa

Autor.
madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Wojciech Gołębiowski
lekkoatleta ŁKS Łódź w latach 60. i 70.
mistrz Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1946-12-18

Miejsce urodzenia.
Łódź

Osiągnięcia sportowe – klubowe:
– mistrz Polski w skoku wzwyż (1969,1971),
– wicemistrz Polski w skoku wzwyż (1970,1972).

Kariera sportowa.
Czterokrotny medalista mistrzostw kraju, wieloletni reprezentant Polski. Uczestnik mistrzostw Europy 1971 w Helsinkach (7 miejsce). Rok wcześniej zajął również 7. miejsce podczas halowych mistrzostw Europy 1970 w Wiedniu. Podopieczny trenera Jerzego Willkoszyńskiego. Bronił barw ŁKS Łódź. Rekord życiowy: 2,18 m (3 września 1970, Warszawa).

Zamarł 7 stycznia 2018 roku w Łodzi. Jest pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Ogrodowej w Łodzi.


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Józef Rębacz
lekkoatleta ŁKS Łódź od 1967 roku
wicemistrz Polski, reprezentant Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1946-01-17

Miejsce urodzenia.
Łódź

Osiągnięcia sportowe.
Józef Rębacz największe sukcesy odnosił w biegu na 3000 metrów z przeszkodami. Startował w tej konkurencji na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach, gdzie w finale zajął 8. miejsce. Był dwukrotnym wicemistrzem Polski na tym dystansie, w 1970 i 1974, a także brązowym medalistą w biegu przełajowym (6 kilometrów) w 1971, na 5000 metrów w 1972 oraz na 3000 metrów z przeszkodami w 1971 i 1972.

W latach 1969-1973 wystąpił w siedmiu zawodach w reprezentacji Polski.

Rekordy życiowe:
– bieg na 1500 metrów – 3:47,4 (3 czerwiec 1972, Warszawa),
– bieg na 3000 metrów – 8:04,8 (20 czerwiec 1971, Warszawa),
– bieg na 5000 metrów – 13:59,0 (19 sierpień 1972, Warszawa),
– bieg na 10000 metrów – 29:35,0 (1 maj 1971, Warszawa),
– bieg na 3000 metrów z przeszkodami – 8:26,4 (11 sierpień 1972, Warszawa),
– bieg maratoński – 2:24:00 (22 lipiec 1978, Szeged).


Źródło informacji.
Dziennik Łódzki, Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Czesława Nowak (z d. Dominiak)
lekkoatletka ŁKS Łódź
mistrzyni i reprezentantka Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1945-07-20

Miejsce urodzenia.
brak danych

Osiągnięcia sportowe – klubowe:
– mistrzyni Polski w biegu na 400 m (1967,1968,1970),
– wicemistrzyni Polski w biegu na 400 m (1965),
– wicemistrzyni Polski w biegu na 800 m (1967).

Kariera sportowa.
Na mistrzostwach Polski seniorek na otwartym stadionie zdobyła pięć medali:
– trzy złote w biegu na 400 metrów (1967, 1968, 1970),
– srebrny w biegu na 400 metrów w 1965,
– srebrny w biegu na 800 metrów w 1967.
Reprezentowała Polskę w zawodach Pucharu Europy w lekkoatletyce w 1967 w biegu na 400 m. W półfinale zajęła 3. miejsce, z czasem 55,1. W finale zajęła 4. miejsce, z wyrównanym rekordem Polski 54,8. Wystąpiła w Pucharze Europy w 1970, zajmując w sztafecie 4 x 400 metrów 2. miejsce w półfinale, z czasem 3:37,4 i 5. miejsce w finale, z czasem 3:39,5.
W 1967 dwukrotnie poprawiała rekord Polski w biegu na 400 metrów:
– 10 czerwca uzyskała wynik 55,3,
– 27 czerwca osiągnęła rezultat 54,8, który wyrównała 15 września 1967.
W 1970 dwukrotnie poprawiała rekord Polski w sztafecie 4 x 400 metrów (3:36,9 – 28.06.1970, 3:36,5 – 13.09.1970).
Rekord życiowy na 400 metrów – 54,6 (19.06.1970).


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Krzysztof Białynicki
hokeista ŁKS od 1960 do 1977 r.
uczestnik Igrzysk Olimpijskich i Mistrzostw Świata

 

Sekcja.
Hokej

Data urodzenia.
1944-08-15

Miejsce urodzenia.
Wilno

Osiągnięcia sportowe:
– brązowy medal mistrzostw Polski juniorów w 1962 roku z ŁKS,
– brązowy medal mistrzostw Polski seniorów w 1971 z ŁKS,
– brązowy medal mistrzostw Włoch w roku 1976 z Cortiną,
– tytuł króla strzelców – 31 goli – I liga polska w hokeju na lodzie (1966/1967),
– tytuł króla strzelców – 33 gole – I liga polska w hokeju na lodzie (1967/1968).

Odznaczenia:
– odznaka Mistrz Sportu w roku 1972,
– złota odznaka ŁKS 1974,
– złota odznaka PZHL,
– medal 75-lecia PZHL.

Kariera Sportowa.
Uprawianie sportu rozpoczął w szkole podstawowej, jeżdżąc na rowerze i łyżwach, biegając na nartach oraz grając w piłkę nożną.

Fragment wywiadu z Izabelą Białynicką, żoną Krzysztofa Białynickiego, zamieszczonego w Echu Gminy Ksawerów.
“Wszystko zaczęło się w Ksawerowie. Mąż zawsze był bardzo aktywny i lubił sport. W niedalekiej okolicy rodzinnego domu były dzikie stawy, na których zimą “trenował”. Często opowiadał, że wtedy musiały mu wystarczyć zniszczone łyżwy i kij, który samemu sobie przygotował. Był zdeterminowany i zakochany w hokeju. Tę miłość, którą odkrył w sobie dosyć późno – bowiem w wieku 17 lat, mógł w nim zaszczepić jego ojciec. Na pamiątkowych fotografiach rodzinnych widziałam tatę Krzysztofa z ówczesnym kijem hokejowym. Krzysztof bardzo szybko trafił do sekcji w Łódzkim Klubie Sportowym. Co ciekawe, trenował wtedy także piłkę nożną pod okiem samego Władysława Króla, który rokował mu wielką karierę w tej dyscyplinie. Krzysztof wybrał jednak hokej. Od tego momentu jego kariera potoczyła się błyskawicznie. Myślę, że już wtedy doskonale wiedział, że będzie jednym z najlepszych”.

W listopadzie 1960 roku został przyjęty do młodzieżowego zespołu hokeistów ŁKS, gdzie trenował pod okiem Władysława Króla. W 1962 roku został włączony do kadry I zespołu ŁKS i grał w nim do końca sezonu 1974/75.  W lidze polskiej wystąpił w 327 meczach, w których zdobył 287 goli. Był dwukrotny król strzelców polskiej ligi (1967 i 1968).  W 1975 roku wyjechał do Włoch, gdzie przez kolejne 4 lata grał w Doria Cortina d’Ampezzo, Diavoli Milano oraz HC Brunico. W międzyczasie, w marcu 1977, pod dwóch latach gry we Włoszech powrócił do składu ŁKS w końcowej fazie sezonu 1976/1977.

Duża indywidualność. Lewoskrzydłowy, świetnie wyszkolony technicznie, szybki, wyróżniający się wyjątkową harmonią ruchów w jeździe na lodzie i dysponujący dobrym strzałem. Posiadł wielką sztukę wygrywania pojedynków z obrońcami, unikając z nimi ostrych starć. Zarzucano mu “zbyt miękką grę”.

W barwach reprezentacji Polski rozegrał 118 spotkań w latach 1965–1973, w których zdobył 50 goli. Grał w siedmiu turniejach Mistrzostw Świata: 1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1971, 1973 (w latach 1966, 1970, 1973 w Grupie A). W 1972 roku był członkiem kadry polskich hokeistów na Igrzyskach Olimpijskich w Sapporo. Polska w Japonii wywalczyła 6 miejsce.

Założyciel i pierwszy prezes oraz trener Żeńskiego Klubu Hokejowego w Łodzi.

Prywatnie.
Syn Witolda Biruli-Białynickiego i Ireny Skarbek-Ważyńskiej. Podczas II wojny światowej rodzina została wysiedlona z majątku Taboryszki należącego od XVIII wieku do rodziny Skarbek-Ważyńskich (herbu Abdank) do Słońska pod Ciechocinkiem, z którego następnie przeniosła się do Łodzi.

W latach 1951-1958 był uczniem szkoły podstawowej nr 87 na ulicy Minerskiej w Łodzi. Był uczniem XVIII Liceum Ogólnokształcącego, a następnie XX LO, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1968 roku ukończył Studium Nauczycielskie im. Juliusza Słowackiego przy ul. Obywatelskiej. Zdobył uprawnienia do nauczania początkowego i do prowadzenia lekcji w-f w szkołach średnich. Ukończył specjalizację na katowickiej AWF, gdzie zdobył patent instruktora hokeja na lodzie.

We wrześniu 1973 roku poślubił Izabelę Kurkul, siatkarkę ŁKS. Miał dwóch synów Sebastiana i Seweryna. Zajmował się ogrodnictwem w gospodarstwie pod Łodzią. Zmarł 30 stycznia 2014. 6 lutego 2014 został pochowany na cmentarzu w Ksawerowie przy ul. Zachodniej 31.


Źródło informacji.
Echo Gminy Ksawerów, Łódź Olimpijska. Autor Andrzej Bogusz

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Zbigniew Koczewski
trener ŁKS

Sekcja.
Piłka nożna

Data urodzenia.
1944-06-24

Miejsce urodzenia.
Łódź

Opis.
Trener ŁKS Łódź. Razem ze Zdzisławem Ulatowskim prowadził drużynę wiosną 1991 (po Leszku Jezierskim). Grali w niej wtedy m.in. Andrzej Woźniak, Marek Chojnacki, Witold Wenclewski, Tomasz Wieszczycki.

Absolwent I LO w Łodzi.
Matura 1964, działacz sportowy, inżynier włókiennik:
– “Sport był zawsze obecny w moim życiu. Mój tata Henryk Koczewski był zawodnikiem i trenerem hokeja na lodzie i przede wszystkim piłki nożnej w Łódzkim Klubie Sportowym. Siłą rzeczy poszedłem później w jego ślady. Po maturze poszedłem na Politechnikę Łódzką na włókiennictwo, ze specjalnością przędzalnictwo. Później zaś na Akademię Wychowania Fizycznego do Warszawy razem z „Tomkiem”, Janem Tomaszewskim słynnym bramkarzem z drużyny Kazimierza Górskiego. Wróciłem do Łodzi i trenowałem chłopaków w ŁKS-ie razem ze Zdzisławem Ulatowskim.”
Tekst pochodzi ze strony Stowarzyszenia Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w Łodzi.

Dorbill.
Zbigniew Koczewski założył firmę Dorbill, produkującą sprzęt sportowy. Jej wyroby nosił ŁKS, Widzew i wiele innych klubów w Polsce. Dwa razy w koszulkach Dorbillu wystąpiła reprezentacja Polski. Jego ojciec i stryj także występowali w ŁKS w latach trzydziestych i czterdziestych ubiegłego wieku.

Gdyby nie Zbigniew Koczewski, mecz reprezentacji Polski na Widzewie zakończyłby się jeszcze większą kompromitacją.
28 kwietnia 1993 roku reprezentacja Polski w ramach eliminacji do mistrzostw świata grała na stadionie Widzewa z San Marino. Mimo tego, że Andrzej Strejlau, który prowadził Polaków wystawił mocny skład z Romanem Koseckim, Jackiem Zioberem i innymi gwiazdami polskiej piłki z lat 90., nasza drużyna męczyła się niemiłosiernie. Jedynego gola, w 70. minucie strzelił Jan Furtok. Jakby tego było mało, napastnik, piłkę do bramki skierował ręką. Mimo zwycięstwa, mówiło się o kompromitacji. Pierwszej porażki, wizerunkowej, nasza kadra mogła doznać, zanim jeszcze wyszła na boisko. Na dwa dni przed meczem, okazało się, że reprezentanci nie mają w czym zagrać meczu. Producent nie zdążył dostarczyć strojów. Rozpoczęły się rozpaczliwe poszukiwania. Zakładano nawet, że jeżeli się nie uda, Polacy zagrają w strojach Widzewa, albo ŁKS-u, a w miejsce klubowych herbów, przyklejone zostanie godło Polski. Reprezentację przed upokorzeniem uratował były trener ŁKS-u.
 Andrzej Strejlau trenował reprezentację, znałem się z nim, mieliśmy przyjacielskie kontakty. Żona prowadziła naszą firmę, ja zajmowałem się dobieraniem wzorów, kolorów. Dzięki moim kontaktom w świecie sportu, dowiedziałem się, że reprezentacja nie ma strojów. Koszulki wyprodukowaliśmy w dwa dni. Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że były dużo ładniejsze niż te, w których potem graliśmy – wspomina Koczewski.
To jedyny raz w historii reprezentacji, gdy ubierała ją łódzka firma. Gdyby nie były trener ŁKS-u, mecz na Widzewie zakończyłby się jeszcze większą kompromitacją.

Zbigniew Koczewski zmarł 16 sierpnia 2024 roku. Został pochowany na cmentarzu na Dołach.


Źródło informacji.
lodzkisport.pl

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Janusz Kantorski
trener koszykówki kobiet ŁKS Łódź w latach 1981-1984
mistrz Polski

Sekcja.
Koszykówka kobiet

Data urodzenia.
1944-03-04

Miejsce urodzenia.
Łódź

Osiągnięcia trenerskie.
Dwukrotny mistrz Polski z ŁKS (1982, 1983).

Kariera sportowa.
W koszykówkę zaczął grać w 1959 w XI LO. Jego pierwszym trenerem był Józef Mikołajczyk. Pierwotnie był zawodnikiem MKS Helenów, a następnie Społem, w którym grał przez 13 lat (w lidze międzywojewódzkiej, w drugiej oraz w najwyższej ekstraklasie). Grał na pozycji rozgrywającego, był także kapitanem zespołu.
W 1977 przeszedł do ŁKS i był asystentem Józefa Żylińskiego. W 1981 został pierwszym trenerem pierwszoligowego zespołu koszykarek. W 1982 i 1983 zdobył 2 tytuły mistrza Polski. W 1984 powrócił do Społem. W 1985 wprowadził zespół do pierwszej ligi. W 1986 poświęcił się pracy z młodzieżą w II LO i w Widzewie. W 1992 za namową Józefa Żylińskiego, przez 3 miesiące prowadził wraz z Andrzejem Nowakowskim zespół koszykarek ŁKS. Społecznie działał też w reaktywowanym Towarzystwie Gimnastycznym Sokół.

Do jego wychowanków należą m in:
– Lucyna Kałużna-Bek,
– Mirosława Michalak-Sieczko,
– Wojciech Fiedorczuk.

Janusz Kantorski zmarł 25 sierpnia 2018 roku w Łodzi. Został pochowany na Cmentarzu przy ulicy Szczecińskiej w Łodzi.


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Aniela Majde
koszykarka ŁKS Łódź w latach 1965-1974
medalistka mistrzostw Polski

Sekcja.
Koszykówka kobiet

Data urodzenia.
1942-01-27

Miejsce urodzenia.
Gołotczyzna

Osiągnięcia sportowe:
– czterokrotna mistrzyni Polski (1967, 1972, 1973, 1974 – wszystkie z ŁKS),
– wicemistrzyni Polski (1968 – z ŁKS),
– brązowa medalistka mistrzostw Polski (1969 – z ŁKS).

Kariera reprezentacyjna.
W reprezentacji Polski wystąpiła 93 razy, w tym na mistrzostwach Europy
– w 1964 (5 miejsce),
– w 1966 (8 miejsce),
– w 1968 (3 miejsce)

Kariera klubowa.
Karierę rozpoczęła w Spójni Gdańsk, następnie była zawodniczką Polonii Warszawa, AZS-AWF Warszawa. Od 1966 występowała w ŁKS Łódź.

Prywatnie.
Jej mężem był koszykarz ŁKS Andrzej Kaczmarow (1938-2014), razem z nim wyjechała do Francji i zamieszkała w Amiens.


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Previous Next
Close
Test Caption
Test Description goes like this