Mieczysława Martynowska (z d. Moder)
lekkoatletka ŁKS Łódź
multimedalistka, wielokrotna mistrzyni i reprezentantka Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1922-01-01

Miejsce urodzenia.
Pabianice

Osiągnięcia sportowe – klubowe:
– 16-krotna złota medalistka mistrzostwa Polski,
– 8-krotna wicemistrzyni Polski,
– 3-krotna brązowa medalistka mistrzostwa Polski.

Kariera sportowa.
Specjalizowała się w biegu na 60 metrów, 100 m, 200 m oraz w skoku w dal i w wielobojach lekkoatletycznych. Była zawodniczką:
– Sokoła Pabianice (1932-1939),
– ŁKS Łódź (1945-1946),
– AZS Łódź (1947-1949),
– Budowlanych Gdańsk (1950-1952).
Reprezentowała Polskę na mistrzostwach Europy w 1946 oraz akademickich mistrzostwach świata w 1949. Na mistrzostwach Polski seniorów na otwartym stadionie zdobyła dwadzieścia siedem medali, w tym szesnaście złotych, osiem srebrnych i trzy brązowe:
– w biegu na 60 m – złoto (1947, 1949) oraz srebro w 1946,
– w biegu na 100 m – złoto (1947, 1948, 1949, 1950), srebro w 19461946 oraz brąz w 1951,
– w biegu na 200 m – złoto w 1947 oraz srebro (1946, 1951),
– w skoku w dal – złoto (1948, 1949, 1950) oraz srebro (1946, 1947),
– w skoku w dal z miejsca – złoto w 1947 oraz brąz w 1946,
– w biegach sztafetowych: 4 x 100 m – złoto w 1945 oraz 1951 i brąz w 1946,
– w sztafecie szwedzkiej i w sztafecie olimpijskiej – złote medale w 1950,
– w trójboju lekkoatletycznym – złoto w 1951,
– w pięcioboju lekkoatletycznym – srebro w 1946 i 1951.

Na zimowych mistrzostwach Polski wywalczyła pięć medali, w tym dwa złote, dwa srebrne i jeden brązowy: złoty w biegu na 60 m (1948), złoty w skoku w dal (1948), srebrny w sztafecie 4 x 50 m (1950), srebrny w sztafecie 4 x 100 m (1951) oraz brązowy w biegu na 50 m (1950)

Rekordy życiowe.
– bieg na 100 metrów – 12,5,
– bieg na 200 metrów – 26,5,
– skok w dal – 5,27

Prywatnie.
Z chwilą wybuchu II Wojny Światowej, zgłosiła się do Służby Wojskowej Kobiet, pełniła dyżury w punkcie sanitarno-żywieniowym na dworcu kolejowym. 5 lutego 1940 roku złożyła przysięgę, zostając żołnierzem AK o pseudonimie „Janka”. Pomagała w drukowaniu „Szańca”, zajmowała się kolportażem, współpracowała przy tajnych nasłuchach, była łączniczką, pisała miejscową bibułę. W lutym 1944 roku zagrożona aresztowaniem wyjechała do Opatowa, gdzie w ramach tajnego nauczania realizowała kurs licealny.

Ukończyła Wyższą Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi (1949). Jesienią 1949 rozpoczęła pracę w Gdyni. Siedem lat później wyszła za mąż i prowadziła wspólnie z mężem gospodarstwo rolne w Pucku. Ostatnie, przeszło 20 lat życia, to czas oddany pamięci historycznej. Czas, kiedy odpowiedziała na wezwanie pani Profesor Elżbiety Zawackiej „Nasza służba trwa..”. Czas intensywnej pracy dla Fundacji w ramach Memoriału Generał Marii Wittek”, dla Światowego Związku Żołnierzy AK oddział w Gdańsku.

Mieczysława Martynowska zmarła 14 września 2017 roku. Została pochowana na Cmentarzu Parafialnym Borowo.


Źródło informacji.
Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej, Wikipedia

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Brązowy medal mistrzostw Polski Otto Abela
w biegu przełajowym na dystansie 6,5 km

Warszawa 1921

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data wydarzenia.
1921-10-10

Miejsce wydarzenia.
Warszawa

Opis.
1. mistrzostwa Polski w biegach przełajowych rozegrano 10 października w Warszawie. Startowali tylko mężczyźni, a dystans wynosił ok. 6,5 kilometra. W konkurencji drużynowej sklasyfikowano tylko jedną drużynę (Korona Warszawa).

Medaliści:
1. Jan Baran – Pogoń Lwów (23:10,1)
2. Stanisław Ziffer – Korona Warszawa
3. Otto Abel – ŁKS Łódź  


Źródło informacji.
100 Lat ŁKS - Dzieje Klubu 1908-2008, Łódzki Klub Sportowy 1908-1983 Kronika Wydarzeń, Autor Jacek Strzałkowski, Wikipedia

Autor wpisu.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Tadeusz Prywer
lekkoatleta ŁKS Łódź
mistrz i reprezentant Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1919-05-11

Miejsce urodzenia.
Łódź

Osiągnięcia sportowe – klubowe:
– mistrz Polski w pchnięciu kulą (1951, 1953, 1955),
– wicemistrz Polski w pchnięciu kulą (1945, 1946, 1949 i 1950),
– brązowy medalista mistrzostw Polski (1947),
– rekordzista Polski w pchnięciu kulą – 16,30 m (1956),
– halowy mistrz Polski w pchnięciu kulą (1947).

Kariera klubowa.
– Pancerni Modlin (1945),
– ŁKS Łódź (1946-1964).

Kariera sportowa.
Dwukrotnie wystąpił na Międzynarodowych Igrzyskach Sportowych Młodzieży, w 1953 w Bukareszcie i w 1955 w Warszawie, za każdym razem zajmując 9. miejsce w pchnięciu kulą. Dwukrotnie poprawiał rekord Polski w pchnięciu kulą doprowadzając do go wyniku 16,30 m (9 czerwca 1956 w Warszawie). Był to również jego rekord życiowy.
Był instruktorem sekcji lekkoatletyki w ŁKS Łódź. W latach 1951 i 1955 wystąpił w pięciu meczach reprezentacji Polski, odnosząc trzy zwycięstwa indywidualne.

Odznaczenia.
Na początku 1952 otrzymał tytuł mistrza sportu.

Tadeusz Prywer urodził się 11 maja 1919 r. Zmarł 2 czerwca 1986 w Łodzi.


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Janina Lutrosińska
zawodniczka ŁKS Łódź w okresie międzywojennym
mistrzyni Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1914-06-26

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera sportowa.
Janina Lutrosińka była jedną z najbardziej utalentowanych lekkoatletek łódzkich. Została mistrzynią Polski i rekordzistką okręgu w skoku w dal z miejsca (w roku 1932) oraz wicemistrzynią Polski w skoku wzwyż (w 1931). Należała także do czołowych zawodniczek drużyn ŁKS, występujących w rozgrywkach gier sportowych: hazena, siatkówka, koszykówka.

Janina Lutrosińska zmarła 25.03.1935.


Źródło informacji.
Zbiory prywatne

Autor.
WK

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Rekord Królestwa Polskiego Józefa Filipińskiego w biegu na 100 m.
Wielki turniej lekkoatletyczny ŁKS

Łódź 1913

Rodzaj zawodów.
zawody / turniej

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data wydarzenia.
1913-09-07/08

Miejsce wydarzenia.
Łódź

Opis.
Startowało około 70 zawodników.

Sztafeta 3 x 200 m:
1. ŁKS (1:20)
2. Kraft
3. Touring Club

100 m eliminacje:
1 bieg:

1. Łuchta
2. Burgel
2 bieg:
1. Filipiński
2 Baumgartel
3 bieg:
1. Ryś
2. Bein
Finał:
1. Filipiński 11,2 (rekord Królestwa Polskiego)
2. Łuchta
3. Ryś

Bieg na 100 m juniorów:
1. Szultz (12,3)
2. Jokiel

Bieg na 200 m:
1. Sulimek (28,4)
2. Stolecki
3. Dioniziak

Bieg na 400 m:
1. Bein (60,3)
2. Popiełkiewicz
3. Reinberg

Bieg na 2000 m:
1. Gross (6:43)
2. Habnel,
3. Kuhl
4. Karpiński
5. Stark

Skok w dal:
1. Baumgartel – 5,56 m
2. Joss – 5,08 m
3. Schlaps, Kopczyński – 4,88 m

Skok wzwyż:
1. Baumgartel
2. Rainat, Kopczyński (wszyscy 1,45 m)

Skok o tyczce:
1. Reinberg – 2,75 m
2. Joss – 2,63 m
3. Lerch 2,30 m

Rzut dyskiem:
1. Wuttke – 32,8 m
2. Kopczyński – 31,55 m
3. Krammer – 25,2 m

Rzut piłką:
1. Kopczyński – 37,11 m
2. Wuttke – 34,6 m
3. Żakiewicz – 33,2 m


Źródło informacji.
Neue Lodzer Zeitung

Autor wpisu.
W.K.

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Urodziny Marii Kwaśniewskiej-Maleszewskiej
lekkoatletki, koszykarki, siatkarki i hazenistki ŁKS Łódź

Łódź 1913

Sekcja.
Hazena, Lekkoatletyka, Siatkówka kobiet

Data wydarzenia.
1913-08-15

Miejsce wydarzenia.
Łódź

Maria Kwaśniewska-Maleszewska


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Maria Kwaśniewska-Maleszewska
zawodniczka ŁKS Łódź w okresie międzywojennym
mistrzyni Polski, olimpijka

Sekcja.
Hazena, Koszykówka kobiet, Lekkoatletyka, Siatkówka kobiet, Strzelectwo

Data urodzenia.
1913-08-15

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera sportowa.
Debiutowała w Harcerskim Klubie Sportowym. W latach 1927–1938 reprezentowała ŁKS Łódź, między 1938-39 Polonię Warszawa, a w 1939 została zawodniczką AZS Warszawa. Kariera sportowa Kwaśniewskiej przypadła na lata 30. XX wieku. Z powodu choroby nie pojechała na Letnie Igrzyska Olimpijskie do Los Angeles. W 1934 roku powróciła do uprawiania sportu ustanawiając rekord kraju 39,61 m. 19 sierpnia przekroczyła granicę 40 m, uzyskując w spotkaniu przeciwko Japonii wynik 40,5 m. Na Igrzyskach kobiet zajęła 2. miejsce wynikiem 39,51. Apogeum kariery było zdobycie brązowego medalu olimpijskiego w rzucie oszczepem podczas Igrzysk Olimpijskich w Berlinie 1936 rezultatem 41,80 m. Reprezentowała też Polskę na Mistrzostwach Europy w Oslo 1946, gdzie zajęła 6. miejsce w rzucie oszczepem (38,57 m), a także 7. miejsce w pchnięciu kulą (11,06 m).

Uprawiała również gry zespołowe:
– siatkówkę,
– koszykówkę,
– hazenę.
Była mistrzynią Polski w hazenie w 1932 i 1933 oraz w koszykówce w 1947. Zdobyła brązowy medal w koszykówce na III Światowych Igrzyskach Kobiet w Pradze w 1930. Była reprezentantką Polski w tej dyscyplinie w ośmiu meczach w 1930 i 1947.

Znalazła się wśród dziesięciu najlepszych sportowców Polski wybranych w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1936.

Po zakończeniu kariery zawodniczej została działaczką polskiego i międzynarodowego ruchu olimpijskiego. W latach 1947–1979 była członkiem zarządu PZLA. W 1979 została odznaczona brązowym medalem orderu olimpijskiego. Za zasługi na tym polu została odznaczona m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie otrzymała Order Olimpijski Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, a ponadto medal Kalos Kagathos. W tym samym roku odsłoniła (nie osobiście) replikę swojego medalu w Dziwnowie na Alei Gwiazd Sportu podczas festiwalu Gwiazd Sportu.

Od 1999 Honorowa Obywatelka Miasta Koła, Honorowa Obywatelka Miasta Ostrzeszów (1999). W 2000 została udekorowana Orderem Ecce Homo, przyznawanym ludziom, którzy wbrew wszelkim przeciwnościom, poprzez konsekwentną działalność dają świadectwo bezinteresownej miłości bliźniego.

Prywatnie.
Była córką Jana i Wiktorii z Kozłowskich. W 1933 ukończyła Żeńskie Gimnazjum im Bronisławy Sobolewskiej-Konopczyńskiej. W 1937 przeprowadziła się do Warszawy, aby studiować matematykę. Studiów nie ukończyła z powodu wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 brała udział w obronie Warszawy. Za męstwo i waleczność została odznaczona Krzyżem Walecznych. Podczas okupacji niemieckiej pracowała w gospodzie sportowej „Karczma pod Kogutem”. Brała czynny udział w ruchu oporu. Jej mieszkanie (Podkowa Leśna) stało się otwartym domem dla bezdomnych i głodujących Polaków i Żydów. Po upadku Powstania Warszawskiego pomagała w ucieczce Polakom i Żydom przetrzymywanym w obozie Dulag 121.
Jej trzecim mężem (wcześniej dwukrotnie owdowiała) był Władysław Maleszewski, koszykarz i trener reprezentacji Polski.

Zmarła 17 października 2007. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 100-1-24).

Lista sukcesów jako reprezentantka ŁKS Łódź.
Mistrzostwo Polski ŁKS Łódź w hazenie – 1929
Mistrzostwo Polski w skoku w dal – 1930
Wicemistrzostwo Polski ŁKS Łódź w koszykówce kobiet – 1930
Mistrzostwo Polski w rzucie oszczepem – 1931
Wicemistrzostwo Polski w skoku w dal – 1931
Mistrzostwo Polski w trójboju lekkoatletycznym – 1931
Mistrzostwo Polski ŁKS Łódź w hazenie – 1932
Wicemistrzostwo Polski Marii Kwaśniewskiej w rzucie oszczepem – 1933
Mistrzostwo Polski ŁKS Łódź w hazenie – 1933
Mistrzostwo Polski w rzucie oszczepem – 1934
Wicemistrzostwo Polski w pchnięciu kulą – 1934
Mistrzostwo Polski w pięcioboju lekkoatletycznym – 1934
Mistrzostwo Polski w trójboju lekkoatletycznym – 1934
Wicemistrzostwo Polski w pchnięciu kulą na hali – 1935
Brązowy medal mistrzostw Polski w pchnięciu kulą – 1935
Mistrzostwo Polski w rzucie oszczepem – 1935
Wicemistrzostwo Polski w skoku w dal z miejsca – 1935
Mistrzostwo Polski w pięcioboju lekkoatletycznym – 1935
Mistrzostwo Polski w trójboju lekkoatletycznym – 1935
Rekord świata w rzucie oszczepem oburącz – 1936
Mistrzostwo Polski w rzucie oszczepem – 1936
Wicemistrzostwo Polski w pchnięciu kulą – 1936
Brązowy medal w Igrzyskach Olimpijskich w rzucie oszczepem – 1936
Mistrzostwo Polski w trójboju lekkoatletycznym – 1936
Mistrzostwo Polski w pięcioboju lekkoatletycznym – 1936
Wicemistrzostwo Polski w pięcioboju lekkoatletycznym – 1937


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Witold Maciaszczyk
lekkoatleta ŁKS Łódź w latach 40.
mistrz Polski

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1913-02-08

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera sportowa.
Witold Maciaszczyk był wszechstronnym lekkoatletą, ale największe sukcesy odnosił w biegach płotkarskich i dziesięcioboju. Był zawodnikiem Sokoła Łódź (1932-1939) i ŁKS Łódź (1945-1947).

Osiągnięcia sportowe – klubowe:
– mistrz Polski w biegu na 110 m przez płotki (1945),
– wicemistrz Polski w biegu na 110 m przez płotki (1946),
– wicemistrz Polski w biegu na 400 m przez płotki (1946, 1947),
– brązowy medalista w dziesięcioboju (1936, 1946),
– brązowy medalista halowych mistrzostw Polski w skoku o tyczce (1936, 1937) .

Rekordy życiowe:
– bieg na 110 m przez płotki – 16,2 s (1 września 1938, Łódź),
– bieg na 400 m przez płotki – 1:00,8 (26 czerwca 1938, Łódź),
– skok wzwyż – 1,79 m (20 czerwca 1937, Łódź),
– skok o tyczce – 3,57 m (29 czerwca 1939, Łódź),
– dziesięciobój lekkoatletyczny – 5578 p (17 sierpnia 1937, Łódź).

Prywatnie.
Ukończył Gimnazjum Zgromadzenia Kupców w Łodzi. Był z zawodu cukiernikiem i trenerem lekkoatletycznym. Wieloletnie przewodniczący Rady Trenerów Łódzkiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki.

Zamarł 30 grudnia 2002 roku w Łodzi.


Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
Madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Zawody lekkoatletyczne z okazji otwarcia obiektu ŁKS
przy ul. Srebrzyńskiej 37/39 w Łodzi

Łódź 1912

Rodzaj zawodów.
zawody / turniej

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data wydarzenia.
1912-05-16

Miejsce wydarzenia.
Łódź

Opis.
Z okazji otwarcia nowego obiektu ŁKS, położonego przy ulicy Srebrzyńskiej 37/39, odbyły się zawody lekkoatletyczne, zwane Wielkimi Igrzyskami Olimpijskimi.

Jury zawodów:
– Thomas Horrocks prezes honorowy ŁKS Łódź,
– Teodor Drabczyk (Warszawskie Koło Sportowe),
– Cezary Borysławski (Konsul Łódzki Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów),
– Wacław Taubwurcel prezes ŁKS Łódź.

Komisja do spraw protestów:
– Maurycy Poznański.
– Maurycy Hertz.

Lekarz zawodów.
dr. Schumacher (ŁKS Łódź).

Starter.
Zenon Sienkiewicz.

Sędziowie techniczni:
– Włodzimierz Nowicki (ŁKS Łódź),
– Aleksander Kowalewski (ŁKS Łódź).

Sędziowie na mecie:
– Włodzimierz Mostowski (AZS Kraków),
– Juliusz Muller (WTC),
– Stanisław Scholz (ŁKS Łódź),
– Włodzimierz Schonert (ŁKS Łódź).

Sędziowie torowi:
– Józef Ruedolf (ŁKS Łódź),
– Józef Lewalski (ŁKS Łódź),
– Stanisław Lubawski (ŁKS Łódź).

Numeratorzy:
– Jakub Schwartz (ŁKS Łódź),
– Arnold Heiman (ŁKS Łódź).

Bieg na dystansie 100 metrów:
1. Filipiński (ŁKS Łódź)
2. Lichtenstein (Newcastle)

Rzut kulą (piłką):
1. Gebauer (Aurora)
2. Michel (Aurora)

Bieg na dystansie 400 metrów:
1. Klatt (Union)
2. Raschke (WKS)

Rzut dyskiem:
1. Filipiński (ŁKS Łódź)
2. Klatt (Union)

Skok w dal:
1. Śnieguła (Aurora)

Sztafeta 3 x 200 metrów:
1. Union

Skok wzwyż:
1. Rossowski (WKS)
2. Joss (Union)

Skok z miejsca:
1. B. Miller (ŁKS Łódź)

Bieg na dystansie 1 000 metrów:
1. Klatt (Union)
2. Heinrich (Aurora)


Źródło informacji.
Neue Lodzer Zeitung

Autor wpisu.
W.K.

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Jadwiga Wajs
lekkoatletka ŁKS Łódź
w latach 1949-1959

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1912-01-30

Miejsce urodzenia.
Pabianice

Kariera sportowa.
Jadwiga Wajsówna od 1949 roku do zakończenia kariery w 1958, reprezentowała Łódzki Klub Sportowy. Była trenerką, ale też aktywną zawodniczką. Jej najlepsze lata kariery przypadały jednak na okres przedwojenny.

Od najmłodszych lat przejawiała niezwykłą sprawność fizyczną. Jako dziecko należała do lokalnego „Sokoła”, gdzie ćwiczyła gimnastykę. Szybko odkryła swoją smykałkę do Królowej Sportu. Początkowo trenowała biegi i skok w dal, ale to rzut dyskiem stał się jej domeną.
– „Co mi pozostało z dawnych lat? Chyba wszystko, co jest w życiu cenne: radość, uśmiech, zdrowie, koledzy i przeświadczenie, że nie zmarnowałam zielonych lat młodości. Może pan być pewien, że gdybym dziś miała rozpocząć od nowa życie, weszłabym bez wahania na stary sportowy szlak. Trudno mi powiedzieć dlaczego. Może po prostu moim przeznaczeniem był wieczny ruch, boisko, praca z młodzieżą? Nie wiem! W każdym bądź razie sport jednakowo kocha 47-letnia kobieta, jak i mała wiercipięta ze szkoły podstawowej w Pabianicach. Zna pan z dziecinnych lat te zawadiackie towarzyszki, które razem z gromadą umorusanych chłopaków wdrapywały się na drzewa, kalecząc kolana lub szalały w przeróżnych gonitwach na drodze? Nie były mi obce żadne obchody harcerskie, wycieczki, zloty Sokoła. Na pewno następstwem tych przygód byty późniejsze rekordy świata, olimpiady, mistrzostwa Europy, sława, niejednokrotnie zaprawiona szczyptą goryczy, ale zawsze pociągająca, poszukiwana”. Wywiad dla Przeglądu Sportowego z roku 1959.

„W 1928 r., siedząc przy głośniku radiowym, usłyszałam, że Polka zdobyła złoty medal na igrzyskach w Amsterdamie. Wrzasnęłam bez namysłu: i ja pojadę na Olimpiadę! Nasz drewniany domek o mało się nie rozleciał od śmiechu zebranych. Mimo to, nikt nie zapomniał moich słów. I w latach następnych, gdy czasami leniłam się iść na trening, mama doprowadzała mnie do wściekłości, przeciągając palcem koło nosa ze słowami: Jadźka! Olimpiada!” – mówiła.

Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles w 1932 roku były pierwszym wielkim sprawdzianem dla Wajsówny. Młoda zawodniczka nie zawiodła. Z wynikiem 38,74 m stanęła na podium, zdobywając brązowy medal. Był to wielki sukces dla polskiej lekkoatletyki, zwłaszcza że w tamtych czasach kobiecy sport nie cieszył się dużym uznaniem. Cztery lata później, na igrzyskach w Berlinie, Wajsówna była już znacznie bardziej doświadczoną zawodniczką. W finale rzuciła 46,22 m, co dało jej srebrny medal. Przegrała jedynie z Niemką Giselą Mauermayer, ale jej wynik ustanowił nowy rekord Polski. Pobić próbowano go przez 20 lat…

Po sukcesie olimpijskim nie zwalniała tempa. W 1934 roku na Światowych Igrzyskach Kobiet w Londynie zdobyła złoty medal. Była również wielokrotną mistrzynią Polski – aż 21 razy triumfowała w rzucie dyskiem oraz pchnięciu kulą. Niezwykła regularność i doskonała technika sprawiły, że była jedną z najlepszych zawodniczek swojej epoki. Jej rywalki wiedziały, że startując przeciwko niej, muszą drżeć do ostatniego rzutu. Tak konsekwentna i groźna była Jadzia z Pabianic. Karierę sportową przerwała jej wojna. Mocno ją dotknęła:
„Przeżyłam już coś niecoś w latach wojny — Niemcy wyrzucili nas z Łodzi, potem w 1944 r. opuściłam płonącą Warszawę, mąż zmarł, pobity przez SS-manów. Mając to w pamięci potrafię jeszcze się uśmiechać, cieszyć się obecną chwilą, wspominać dawne czasy”.

Po jej zakończeniu znów widziano ją na stadionach. W sierpniu 1946 w Oslo została brązową medalistką Mistrzostw Europy. Pojechała jeszcze na igrzyska olimpijskie w 1948 r. Była czwarta. „W Los Angeles byłam za młoda, ażeby się czymkolwiek przejmować. W Berlinie wiedziałam, że Mauermeyer jest ode mnie stanowczo lepsza. A w Londynie? Trudy wojenne, bieda, walka o chleb nie pozwoliły mi na odpowiedni trening. W przeciwnym razie po 20 latach machania dyskiem wreszcie i ja miałabym złoty medal i moje prywatne muzeum sportowe bardziej by błyszczało” – opowiadała redaktorowi Duńskiemu. Cytaty pochodzą z: Przegląd Sportowy. 1959 nr 16.

Jadwiga Wajsówna zmarła w Pabianicach 1.02.1990.

Źródło informacji.
Facebook - Historia Sportu, Przegląd Sportowy

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Previous Next
Close
Test Caption
Test Description goes like this