Urodziny Władysława Króla

Kijany 1907

Sekcja.
Hokej, Piłka nożna, Tenis ziemny

Data wydarzenia.
1907-10-30

Miejsce wydarzenia.
Kijany

Źródło informacji.
Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Władysław Król
piłkarz, hokeista, tenisista, pływak ŁKS
olimpijczyk
trener

Sekcja.
Hokej, Piłka nożna, Pływanie, Tenis ziemny

Data urodzenia.
1907-10-30

Miejsce urodzenia.
Kijany

Kariera piłkarska.
Władysław Król to jeden z najwybitniejszych łódzkich sportowców. Urodził się 30 października 1907 r. w robotniczej rodzinie. Z zawodu był mechanikiem. Po ukończeniu Szkoły Rzemiosł w Lublinie podjął pracę w Lubelskiej Wytwórni Samolotów. W Lublinie rozpoczął także karierę sportową jako piłkarz Wojskowego Klubu Sportowego Lublinianka.  Następnym był Klub Sportowy Lublinianka. Po rozwiązaniu KS Lublinianka grał w WKS Unia Lublin.Zachęcony przez piłkarza Łódzkiego Klubu Sportowego Antoniego Kowalskiego przeniósł się w 1928 r. do Łodzi i podjął pracę w Fabryce Maszyn Włókienniczych Müllera i Seidla, a następnie w Elektrowni Łódzkiej. W tym samym roku zadebiutował w drużynie piłkarskiej ŁKS, dla której rozegrał ok. 450 meczów i zdobył ok. 350 bramek. Wystąpił również w 4 meczach kadry narodowej, zdobywając 2 bramki.
Z żalem opuszczałem Lublin – wspominał po latach. Zostawiałem rodzinę i przyjaciół. Ale była szansa gry w I lidze i nie mogłem nie spróbować. Nigdy bym sobie nie wybaczył… Nie żałuję decyzji, bo w ŁKS-ie spędziłem najpiękniejsze chwile w życiu”.Jako piłkarz, Władysław Król rozegrał ponad 500 oficjalnych i nieoficjalnych spotkań w ŁKS. Jest rekordzistą pod względem ilości zdobytych bramek dla klubu – 295 (w rozgrywkach ligowych strzelił ich 96; niektóre źródla podają liczbę 104). Łódzka publiczność, przychodząca na mecze, wielokrotnie była pod wrażeniem gry dynamicznego lewoskrzydłowego. Po jednym ze spotkań (wygrana 6:0 z Ruchem Hajduki Wielkie; dzisiaj Chorzów), w dowód wielkiego uznania, wyniosła go na rękach ze stadionu!W reprezentacji kraju rozegrał 4 spotkania, strzelając 2 bramki. Jedną z nich zdobył w swoim debiucie (1933 rok), w meczu przeciwko Jugosławii – bramka ta przesądziła o wygranej Polski.

Kariera hokejowa.
Przebywając jeszcze na Lubelszczyźnie Król zainteresował się dyscyplinami zimowymi i w chwili powstania sekcji hokejowej ŁKS został również jej zawodnikiem. Był bardzo zaangażowany na wielu płaszczyznach w rozwój tej sekcji. Jako hokeista słynął z bardzo odważnej gry. Nie bał się pojedynków jeden na jeden, brania odpowiedzialności za wynik w najważniejszych momentach spotkania. W 1934 roku zadebiutował w kadrze narodowej. W barwach ŁKS-u grał do 1950 roku. Dwukrotnie wraz z drużyną stawał na podium mistrzostw Polski (1946 – srebro i 1947 – brąz). Po zakończeniu kariery sportowej przez wiele lat trenował hokeistów (w latach 1949-50 był także trenerem kadry narodowej). W 1953 roku wraz z reprezentacją Łodzi, którą niemal w całości stanowili zawodnicy ŁKS-u, zdobył mistrzostwo Polski juniorów.Władysław Król to jedyny łódzki hokeista XX-lecia międzywojennego, który występował w drużynie narodowej. Grał w niej w latach 1934-1939, zaliczając 19 spotkań i zdobywając 3 bramki. W 1936 r. wystąpił w turnieju hokeja na lodzie podczas zimowych Igrzysk Olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen. Pojechał także na mistrzostwa świata w Pradze w 1938 r.

Inne dyscypliny.
Król był niezwykle wszechstronnym sportowcem. Już jako junior wygrywał zawody w narciarstwie z wiele od siebie starszymi zawodnikami. Bronisław Czech – jeden z najlepszych polskich narciarzy okresu międzywojennego, uczestnik igrzysk olimpijskich – uznawał młodego Władysława za potencjalnego mistrza w skokach. Po przyjeździe do Łodzi zaczął grać w tenisa ziemnego, w którym osiągał bardzo dobre rezultaty (w 1938 roku został mistrzem Łodzi w singlu). Oprócz tego trenował także skoki do wody.

Kariera trenerska.
W latach 30. XX w. rozpoczął pracę szkoleniową w sekcji hokejowej ŁKS. Wychował wielu znakomitych hokeistów, w tym olimpijczyków. Od 1946 po uzyskaniu uprawnień instruktorskich prowadził treningi zespołów piłkarskich. Prowadził m.in. drużynę Widzewa w rozgrywkach II ligi w latach 1950–1951, by później objąć drużynę ŁKS Łódź i poprowadzić ją do największych sukcesów w historii klubu. Pod jego skrzydłami eksplodowały talenty Roberta Grzywocza, Leszka Jezierskiego, Henryka Szczepańskiego, Henryka Szymborskiego, czy też Władysława Soporka. Na początku lat 60-tych został szkoleniowcem drużyn młodzieżowych w klubie. Pod jego wodzą piłkarze ŁKS wywalczyli:
– wicemistrzostwo Polski (1954 ),
– Puchar Polski (1957),
– mistrzostwo Polski (1958),
– mistrzostwo Polski juniorów do lat 19 (1962)

Działalność społeczna.
Władysław Król był trenerem i wychowawcą wielu łódzkich sportowców. Był również aktywnym działaczem społecznym w pionie szkoleniowym Łódzkiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, a także w Łódzkim Klubie Olimpijczyka oraz w Radzie Programowej Muzeum Sportu i Turystyki w Łodzi. W 1978 został jednym z laureatów konkursu Fair-Play, organizowanego przez Polski Komitet Olimpijski i redakcję Sztandaru Młodych. Został także doceniony przez łodzian, jako jedna z najważniejszych postaci w historii miasta, w konkursie „I ty możesz przejść do historii”.

Zasłużony sportowiec i szkoleniowiec zmarł w Łodzi 29 stycznia 1991 r.
Władysław Król został upamiętniony na wiele sposobów:
– ulica Władysława Króla w Łodzi – od 27 maja 1994 (ulica położona na terenie osiedli: Piaski, Zagrodniki i Pienista),
– tablica pamiątkowa odsłonięta 30 stycznia 2016 na fasadzie łódzkiej kamienicy, w której mieszkał w latach 1945–1964 (ul. M. Kopernika 61).
– podobizna Króla widnieje na fresku Łódź w pigułce, który przedstawia listę ponad 30 osób najbardziej znanych i zasłużonych dla miasta Łodzi,
– Stadion Łódzkiego Klubu Sportowego im. Władysława Króla.

Władysław Król


Źródło informacji.
lkslodz.pl / Facebook - ŁKS Łódź, Łódzki Klub Sportowy 1908-1983 Kronika Wydarzeń, Autor Jacek Strzałkowski, Łódzki OZPN 80 lat, Wikipedia

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Józef Mila
piłkarz ŁKS w latach 1926-1934

Sekcja.
Piłka nożna

Data urodzenia.
1907-04-03

Miejsce urodzenia.
Aleksandrów Kujawski

Kariera klubowa.
Józef Mila – bramkarz – w Łódzkim Klubie Sportowym rozegrał ponad 100 spotkań.

Odznaczenia.
Brązowa Odznaka ŁKS (1948).

Józef Mila zmarł w Łodzi 22 września 1988 roku.


Źródło informacji.
40-lecie Łódzkiego Klubu Sportowego 1908-1948, 115 lat - piłkarze ŁKS Łódź, Encyklopedia piłkarska FUJI

Autor.
Kominowy

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Stefan Sowiak
piłkarz ŁKS w latach 1927-1931

Sekcja.
Piłka nożna

Data urodzenia.
1907-01-14

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera klubowa.
Stefan Sowiak był wychowankiem WKS Łódź. Od 1927 roku był zawodnikiem Łódzkiego Klubu Sportowego. W naszym klubie rozegrał ponad 300 spotkań. W najwyższej klasie rozgrywkowej wystąpił w 141 spotkaniach, strzelając przy tym 52 bramki.

Nagrody i odznaczenia.
Brązowa Odznaka ŁKS – 1948 r.

Stefan Sowiak zmarł 2 czerwca 1959 roku w Łodzi.


Źródło informacji.
115 lat - piłkarze ŁKS Łódź, Encyklopedia piłkarska FUJI, Wikipedia

Autor.
Kominowy

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Józef Bobiński
lekkoatleta ŁKS Łódź
Mistrz Polski w rzucie oszczepem oburącz

Sekcja.
Lekkoatletyka

Data urodzenia.
1907

Miejsce urodzenia.
brak danych

Osiągnięcia sportowe:
– Mistrz Polski z 1928 roku w rzucie oszczepem oburącz (87,23),
– rekordzista kraju w tej konkurencji (91,31 m w 1931).

Znany łódzki lekkoatleta, Mistrz Polski z 1928 roku w rzucie oszczepem oburącz i rekordzista naszego kraju w tej konkurencji (91,31 m w 1931 r.). W grudniu 1939 r. musiał uciekać z rodzinnej Łodzi przed gestapo. Przyjechał do Kielc i osiedlił się tam na stałe. Był żołnierzem Armii Krajowej i walczył z hitlerowskim okupantem w świętokrzyskich lasach.

Po wojnie szkolił lekkoatletów Lechii Kielce, jego wychowankami byli m.in. reprezentanci Polski Stanisław Brzozowski i Stanisław Kowal. Sam Bobiński także jeszcze startował, należąc do czołówki polskich zawodników. Jako zawodnik do końca był wierny barwom ŁKS Łódź, który reprezentował od drugiej połowy lat 20.

Józef Bobiński zmarł w wieku 81 lat w listopadzie 1988 roku.


Źródło informacji.
la.kielce.com.pl

Autor.
madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Julia Jaszczakówna
hazenistka ŁKS Łódź w latach 1929-1934
Mistrzyni Polski

Łódź 1906

Sekcja.
Hazena

Data wydarzenia.
1906-12-28

Miejsce wydarzenia.
Łódź

Osiągnięcia sportowe.
– złoty medal Mistrzostw Polski,
– srebrny medal Mistrzostw Polski.


Źródło informacji.
100 Lat ŁKS - Dzieje Klubu 1908-2008, Łódzki Klub Sportowy 1908-1983 Kronika Wydarzeń, Autor Jacek Strzałkowski

Autor.
dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Lucjan Radomski
piłkarz i tenisista stołowy ŁKS
w latach 1922-1934

Sekcja.
Piłka nożna, Tenis stołowy

Data urodzenia.
1906-10-14

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera klubowa.
Lucjan Radomski był wychowankiem Łódzkiego Klubu Sportowego. W naszym klubie rozegrał ponad 200 spotkań. Był również świetnym pingpongistą, m.in. mistrzem ŁKS w 1928 r.

Prywatnie.
Brat Wacława – piłkarza ŁKS.

Nagrody i odznaczenia.
Brązowa Odznaka ŁKS (1948)

Lucjan Radomski zmarł 4 października 1998 roku w Łodzi.


Źródło informacji.
30 lat sportu - jubileusz ŁKS, 40-lecie Łódzkiego Klubu Sportowego 1908-1948, 115 lat - piłkarze ŁKS Łódź, Encyklopedia piłkarska FUJI

Autor.
Kominowy

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Józef Hebda
tenisista ŁKS Łódź
16-krotny mistrz Polski, reprezentant w Pucharze Davisa

Sekcja.
Tenis ziemny

Data urodzenia.
1906-10-07

Miejsce urodzenia.
Lwów (Ukraina)

Kariera sportowa.
Zainteresował się tenisem stosunkowo późno, po 20. roku życia, wcześniej próbując swoich sił m.in. jako piłkarz. W ciągu kariery bronił barw Lwowskiego Klubu Tenisowego, ŁKS Łódź, Legii Warszawa, Wisły i Olszy Kraków. Do krajowej czołówki tenisowej przebił się w 1930, kiedy zajmował 5-8. miejsce w rankingu Polskiego Związku Tenisowego. Rok później figurował na 3. miejscu.

W 1932 zdobył pierwszy tytuł mistrza Polski w grze pojedynczej. Pokonał w finale Ignacego Tłoczyńskiego, pozbawiając go tym samym szansy na Puchar Millera, trofeum przyznawane trzykrotnym z rzędu lub pięciokrotnym mistrzom Polski. Hebda pokonał także Tłoczyńskiego w finale międzynarodowych mistrzostw Polski, zostając pierwszym polskim zwycięzcą tego turnieju. W międzynarodowych mistrzostwach Polski triumfował również w 1937 i 1938, a uwzględniając grę podwójną i mieszaną zdobył łącznie osiem tytułów (ostatni w 1947).
Po napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939, jako mieszkaniec Kresów, Hebda został automatycznie sowieckim obywatelem i w następnym sezonie wziął udział w… mistrzostwach Związku Radzieckiego. W finale rozbił Borisa Nowikowa – najlepszego tenisistę ZSRR w latach trzydziestych. Po zajęciu miasta przez Niemców „Jóźku” przedostał się do Krakowa i pozostał tam do końca życia (z tenisowymi epizodami warszawsko-łódzkimi).

16-krotny mistrz Polski (5 singiel, 3 debel, 8 mikst) na kortach otwartych i tylko raz w hali (w deblu), ale zimowe mistrzostwa Polski zaczęto rozgrywać gdy już w zasadzie zakończył karierę. Dwa razy (1936 i 1945) wygrał wszystkie 3 konkurencje podczas jednego turnieju (w 1945 roku jako zawodnik ŁKS w singlu, w deblu i w mikście). Ponadto zdobył 8 tytułów (3, 3, 2) w międzynarodowych mistrzostwach naszego kraju i wygrał wiele turniejów zagranicznych, m.in. międzynarodowe mistrzostwa Estonii, Grecji, Jugosławii i Węgier. Bronił barw narodowych w Pucharze Davisa i Pucharze Europy Środkowej (Mitropa Cup) – dwuletnich rozgrywkach z udziałem zespołów Austrii, Czechosłowacji, Jugosławii, Polski, Węgier i Włoch, których pierwszą edycję nasza reprezentacja wygrała, a kontynuację przerwała wojna. W 1934 roku, podczas pokazowego meczu Legii z paryskim Racing Clubem, pokonał w Warszawie 12:10, 6:4 sześciokrotnego mistrza Wimbledonu, legendarnego francuskiego tenisowego „Muszkietera” Jeana Borotrę. Bo gdy był w formie, mógł wygrać „z każdym” – jak na przykład 8:6, 6:2, 7:9, 7:5 ze znakomitym Australijczykiem Vivem McGrathem (rozstawionym z nr. 9) w I rundzie Roland Garros 1933.

Myśląc już o zakończeniu kariery, co ostatecznie nastąpiło w 1951 roku, zaczął działać w tenisie m.in. jako członek Zarządu OZT Kraków oraz Komisji Sportowo-Szkoleniowej i Rady Trenerów PZT, a także pierwszy w historii związku „kierownik wyszkoleniowy” – jak tę funkcję na przełomie lat 40./50. nazwano. Zdobył uprawnienia trenera I klasy. Pracował także jako trener tenisowej młodzieży.

Osiągnięcia sportowe.
Australian Open i US National: nie grał,
Roland Garros – singiel: 2 razy 1/16 finału (1933 i 1937) i 1/32 (1934),
Wimbledon – singiel: 1/32 finału (1947) oraz 3 razy 1/64 (1934–1936),
Puchar Davisa: 1931–1939 i 1947; 15 spotkań, 14 zwycięstw / 18 porażek – singiel 13/9, debel 1/9,
Klasyfikacja PZT: 5-8. (1930), 3. (1931), 1. (1932, 1933), 2. (1934), 1. (1935), 1-2. (1936), 1. (1937), 3. (1938), 1. (1945), 2. (1946–1948 i 1951).

Odznaczenia.
Józef Hebda otrzymał Odznakę Honorową dla Zasłużonych PZT, a po wojnie – Złoty Krzyż Zasługi, Medal 1000-lecia Państwa Polskiego czy Medal 100-lecia Sportu Polskiego. W 1932 roku, po zdobyciu pierwszego dla siebie tytułu mistrza Polski i pierwszego dla kraju międzynarodowego mistrzostwa RP, jedyny raz znalazł się (na 8. miejscu) wśród laureatów prestiżowego Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” na 10 Najlepszych Sportowców Polski danego roku. I pod tym względem też… przegrał z Tłoczyńskim, którego czytelnicy „PS” wybierali do „dziesiątki” trzykrotnie.

Józef Hebda zmarł 23. września 1975 roku w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowieckim.


Źródło informacji.
historiapolskiegotenisa.pl, Wikipedia

Autor.
madziulka

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Antoni Gałecki
piłkarz ŁKS w latach 1922-1939, 1947
olimpijczyk, reprezentant Polski

Sekcja.
Piłka nożna

Data urodzenia.
1906-06-04

Miejsce urodzenia.
Łódź

Kariera klubowa.
Antoni Gałecki to jeden z największych i najsympatyczniejszych symboli Łódzkiego Klubu Sportowego. Pierwsze swoje kroki piłkarskie stawiał w 1919 roku w drużynie szkolnej gimnazjum “Uczelnia” (dzisiejsze liceum Mikołaja Kopernika). W roku 1922 wstąpił w szeregi juniorów ŁKS. W seniorskiej drużynie zadebiutował za sprawą Lajosa Czeislera w 1926, a rok później 27 października 1928 roku w reprezentacji Polski. W Łódzkim Klubie Sportowym rozegrał ponad 500 spotkań, a w 1934 razem z Władysławem Karasiakiem pełnił rolę trenera pierwszej drużyny. Po powrocie do kraju w lutym 1947, władza ludowa nie pozwoliła mu kontynuować kariery w jego ukochanym Łódzkim Klubie Sportowym (zdołał zagrać jeszcze w 4 spotkaniach w barwach ŁKS). Został trenerem w Borucie Zgierz.

Kariera reprezentacyjna:
– 18 występów w latach 1928-1938,
– udział w Igrzyskach Olimpiskich w Berlinie 1936,
– udział w mistrzostwach Świata 1938.
Mecze reprezentacji z udziałem Antoniego Gałeckiego.

Prywatnie.
Syn Stanisława i Walerii z Fronkiewiczów. W latach 1913-1920 uczęszczał do szkoły powszechnej w Łodzi, a następnie był uczniem Państwowej Szkoły Handlowej na Księżym Młynie. W 1932 roku ożenił się z Marią Wilk, z którą miał córkę Barbarę. W latach 1930-1939 oraz 1947-1948 był urzędnikiem w Łódzkim Towarzystwie Elektrowni. Następnie był kierownikiem garaży  w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Łódzkiego (1948-1951). Jako oficer Andersa, po roku 1951 miał problem ze znalezieniem pracy.

Żołnierz.
W latach 1927-1929 Antoni Gałecki odbywał czynną służbę wojskową w Dyonie Samochodowym Łódź. Tam uzyskał uprawnienia kierowcy “kategorii C” i stopień kaprala rezerwy.
Został zmobilizowany 24 sierpnia 1939 roku. Całą kampanię wrześniową służył w stopniu kaprala jako kierowca w Dywizjonie Samochodowym. Internowany w obozie jenieckim na Węgrzech w mieście Eger. Uciekł i przez Jugosławię i Turcję dostał się do Palestyny, gdzie wstąpił do II Korpusu. W trakcie pobytu w Jugosławii, rozegrał kilka meczów w barwach HASK Zagrzeb. Był uczestnikiem walk pod Tobrukiem i pod Monte Cassino. W kampanii włoskiej był już zastępcą dowódcy plutonu transportowego. Od początku 1945 roku był wykładowcą w wojskowej szkole dla kierowców w Centrum Wyszkolenia Armii we Włoszech. W 1946 roku został awansowany do stopnia podporucznika i przeniesiono go do Anglii.

Odznaczenia:
– Gwiazda Afryki,
– Krzyż Monte Cassino,
– Złota Odznaka ŁKS (1948),
– Złota Odznaka PZPN,
– Złota Odznaka ŁZPN.

Antoni Gałecki zmarł w Łodzi 14 grudnia 1958 r. i spoczął na cmentarzu na Mani.
Jednym z jego ostatnich życzeń było, aby kondukt dotarł na obiekt przy al. Unii, na co jednak nie wyraził zgody ówczesny wiceprezes klubu Wacław Zatke, ponieważ w uroczystości pogrzebowej uczestniczył ksiądz.


Źródło informacji.
30 lat sportu - jubileusz ŁKS, 50lat ŁOZPN, 40-lecie Łódzkiego Klubu Sportowego 1908-1948, 100 Lat ŁKS - Dzieje Klubu 1908-2008, 115 lat - piłkarze ŁKS Łódź, 50 Lat Sportu - Jubileusz Łódzkiego Klubu Sportowego, Encyklopedia piłkarska FUJI, hppn.pl, Łódzki OZPN 80 lat, Łódź Olimpijska. Autor Andrzej Bogusz, Przegląd Sportowy

Autor.
Kominowy, dziki-1969

STRONY POŚWIĘCONE ŁKS ŁÓDŹ

Previous Next
Close
Test Caption
Test Description goes like this